این نوشتار درصدد کاربست نظریه واقعگرایی نوکلاسیک برای تحلیل سیاست خارجی جمهوری اسلامی ایران است. هدف، بررسی و نشان دادن امکان به کارگیری واقعگرایی نوکلاسیک به عنوان چارچوب مفهومی برای تبیین سیاست خارجی ایران می باشد. از این رو، سئوال اصلی آن است که :


 آیا امکان کاربست نظریه واقعگرایی نو کلاسیک به عنوان چارچوب نظری برای تحلیل سیاست خارجی جمهوری اسلامی ایران وجود دارد؟

به سخن دیگر:


آیا نظریه واقعگرایی نوکلاسیک از قدرت تبیین انگیزه ها، اهداف، تصمیمها و رفتارهای سیاست خارجی جمهوری اسلامی ایران برخوردار است؟


پاسخ آن است که در مقایسه با واقعگرایی کلاسیک و نوواقعگرایی، واقعگرایی نوکلاسیک را می توان به عنوان چارچوب نظری مناسب تر برای تحلیل سیاست خارجی ایران به کار بست؛ چون به طور نسبی از قدرت تبیین انگیزه ها، اهداف، فرآیند تصمیمگیری و رفتارهای سیاست خارجی جمهوری اسلامی ایران برخوردار است. این نظریه با تلفیق دو سطح داخلی و سیستمیک امکان بیشتری برای تبیین تأثیرگذاری متغیرهای مختلف بر سیاست خارجی ایران فراهم مینماید که در این مقاله به تفصیل بیان می گردد. با وجود این، باید توجه داشت که این نظریه نیز مانند سایر نظریه های موجود قابلیت و توان کافی برای تحلیل کلیه ابعاد و کلیت سیاست خارجی جمهوری اسلامی ایران را ندارد.


انتشار در : فصلنامه سیاست خارجی ، تابستان 1390


دریافت متن کامل مقاله

منبع : سید جلال دهقانی فیروز آبادی |بخت آزمایی «واقع گرایی نوکلاسیک» در تبیین سیاست خارجی جمهوی اسلامی
برچسب ها : سیاست ,خارجی ,واقعگرایی ,اسلامی ,نظریه ,تبیین ,سیاست خارجی ,خارجی جمهوری ,جمهوری اسلامی ,اسلامی ایران ,واقعگرایی نوکلاسیک ,جمهوری اسلامی ایران